کتابهایم را جلویم گذاشته ام... ورق میزنم و نمیخوانم...انگار میخواهم تو را مرور کنم نه اینها را

از کتابها کلافه میشوم... از جلوی چشمانم دورشان میکنم...بی خیالشان میشوم!!!

در اتاقم را محکم به هم میکوبم....هجوم می برم به سوی کاست هایم...

 یکی را جدا میکنم چشم بسته! ... ضبط صوت را روشن میکنم... ولوم اش می گذارم روی آخر

و سرم را روی بالش  و دراز میکشم... انگار تو امروز خیال نداری رهایم کنی....

چشمانم را می بندم و با خود می گویم: به افکار در همم خوش آمدی!

به یاد می آورم روز اولی را که رو به رویت نشستم...خشک و رسمی و مودب.... از تفاوت بی اندازه ای

که با همنوعانت داشتی خوشم آمد...آشنایی مختصری داشتم با تو...! سوالاتی هم داشتم از تو!

اما ترجیح می دادم چیزی نپرسم...فقط نگاهت میکردم...از رسمیت بیش از اندازه ات کلافه میشدم

اما ترجیح می دادم چیزی نگویم.... باز به یاد می آورم تو را روزی که جای "شما" " تو " صدایم

زدی... خوشحال شدم که یخت دارد آب میشود...از خودم میگفتم اما ترجیح میدادم از تو چیزی

نپرسم...تا اینکه خودت گفتی... گفتی و گفتی و من را در دریای کلماتت غرق کردی...!

از دوستان و دشمنانت گفتی... از اطرافیانت گفتی... از دلتنگی هایت گفتی که کم هم نبودند!

از شباهت بیش از اندازه ام به تو شگفت زده می شدم! خدایا من تو بودم یا تو من؟!

کم کم آن چهر ه ی اولیه و خشک...آن رسمی بودنت رنگ باخت... افکارت...احساسات پاکت... تکیه

 کلام های دلنشینت مجبورم میکرد که هر روزساعتی را با تو بگذرانم.... اعتمادی عجیب را در وجودم

جای دادی.... می فهمیدمت حتی قبل از آنکه حرفی بزنی...فکری یا احساسی بکنی...!!!

باز به یاد می آورم روزی که در دلم احساس کردم دوستت دارم... وابسته ات شد ه ام....!

اما باز ترجیح دادم چیزی بروز ندهم.... که البته اشتباه محض بود این ترجیح دادن ها!!!

سعی میکنم به یاد نیاورم چند روز پیش را...در گورستان قلبم مدفونشان میکنم ... از تاریخ زندگیم

خطشان میزنم...به معذرت خواهی های بی موردت فکر نمیکنم... حتی به او هم فکر نمیکنم...!

فقط به این فکر میکنم که دوستت دارم...وجودت مایه ی آرامش من است و خوشبختی ات

خوشبختی من... پس بگذار هر چه میخواهد بشود.... مهم تویی و تو مهم عزیزم...!

بی اختیار یاد این شعر مشیری می افتم:

 همه میپرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش کبوترها
چیست در کوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش کبوترها
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پک شقایق را در سینه کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را میشنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تک و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
 همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
 من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش...!

والسلام!